Docieplenia budynków i elewacje

Styropian jest tańszy, lżejszy i prostszy w montażu, dlatego dominuje przy domach jednorodzinnych. Wełna mineralna jest paroprzepuszczalna, co ma znaczenie przy ścianach o dużej dyfuzyjności, oraz niepalna, przez co bywa wymagana przy budynkach wyższych i przy określonych rozwiązaniach. Jest jednak droższa i wymaga staranniejszego wykonania, bo źle zabezpieczona chłonie wodę. Wybór zależy od konstrukcji ściany i przepisów dotyczących danego budynku, więc ustalamy to po oględzinach.

Nie ma jednej odpowiedzi dla każdego budynku, bo liczy się cały układ warstw ściany, a nie sama grubość izolacji. Przy typowej ścianie murowanej bez wcześniejszego ocieplenia stosuje się zwykle kilkanaście centymetrów, przy dociepleniu istniejącej warstwy dobiera się grubość tak, aby punkt rosy wypadł w izolacji, a nie w murze. Obowiązujące wymagania określają minimalne parametry przegrody, ale rozsądniej jest liczyć to indywidualnie niż przyjmować wartość z katalogu.

Zasadniczo nie. Kleje, zaprawy zbrojące i tynki cienkowarstwowe wymagają dodatniej temperatury przez cały czas wiązania, również w nocy, a większość produktów ma określoną minimalną temperaturę stosowania. Prace prowadzone przy temperaturze poniżej wymaganej kończą się słabą przyczepnością i późniejszym odspajaniem całych fragmentów. Istnieją produkty do stosowania w niższych temperaturach, ale i one mają swoje granice. Sezon planujemy zwykle od kwietnia do października.

Zwykle tak, ponieważ pleśń w narożniku zewnętrznym bierze się z niskiej temperatury powierzchni ściany, na której skrapla się para wodna. Ocieplenie podnosi tę temperaturę i kondensacja przestaje występować. Warunkiem jest jednak wyeliminowanie mostków termicznych, w tym obróbka ościeży, nadproży i miejsc łączenia z płytą balkonową. Trzeba też sprawdzić wentylację, bo w bardzo szczelnym budynku sama izolacja nie wystarczy przy nadmiernej wilgotności powietrza.

Przy typowym domu o powierzchni elewacji dwustu metrów kwadratowych całość zajmuje zwykle od trzech do pięciu tygodni. Składa się na to ustawienie rusztowania, przygotowanie podłoża, klejenie i kołkowanie płyt, obróbka detali, warstwa zbrojona oraz tynk i malowanie. Znaczną część harmonogramu stanowią przerwy technologiczne, ponieważ każda warstwa musi związać przed nałożeniem kolejnej. Pogoda potrafi ten czas wydłużyć, co uwzględniamy przy planowaniu terminu.