Malowanie na Krowodrzy

Kluczowe jest nakładanie cienkich warstw pędzlem w obrębie profilu, zamiast wciskania farby wałkiem, który wypełnia zagłębienia i po kilku malowaniach zamienia ostry detal w rozmytą falę. Przy sztukateriach zamalowanych wcześniej grubo warto rozważyć zmycie części warstw, choć jest to praca czasochłonna. Jeżeli budynek podlega ochronie konserwatorskiej, a sztukateria jest oryginalna, warto zapytać zarządcę o ewentualne ograniczenia przed rozpoczęciem prac.

Ponieważ tynki wapienne i cementowo-wapienne z tego okresu mają zróżnicowaną strukturę, a do tego dochodzą miejsca po naprawach i przekuciach instalacji wykonane innymi materiałami. Każde z nich chłonie inaczej, przez to pierwsza warstwa farby wychodzi plamiasta. Rozwiązaniem jest gruntowanie całej powierzchni jednym preparatem wyrównującym chłonność, a w miejscach szczególnie chłonnych gruntowanie dwukrotne przed położeniem farby nawierzchniowej.

Najważniejsze są stropy, ponieważ w starszych kamienicach bywają one drewniane i mają ograniczoną nośność. Wpływa to na wybór materiałów, bo ciężka ścianka murowana albo gruba wylewka cementowa mogą być niedopuszczalne. Druga sprawa to instalacje, które w takich budynkach były wielokrotnie przerabiane i ich rzeczywisty przebieg poznaje się dopiero po skuciu tynku. Trzecia to formalności, gdy budynek figuruje w ewidencji zabytków, co dotyczy głównie okien i elewacji.

Na stropie drewnianym jest to trudne i wymaga rozwiązań lekkich, ponieważ tradycyjna wylewka z rurami byłaby zbyt ciężka. Stosuje się wtedy systemy suche o niewielkiej wysokości zabudowy, które nie obciążają konstrukcji. Konieczna jest jednak ocena nośności stropu przed podjęciem decyzji. Na stropach żelbetowych, spotykanych w późniejszych kamienicach i budynkach międzywojennych, sprawa jest znacznie prostsza i można zastosować rozwiązania standardowe.