Remonty łazienek na Krowodrzy

Nie zawsze, ponieważ wanna wolnostojąca wypełniona wodą to obciążenie skoncentrowane na niewielkiej powierzchni, a strop drewniany ma ograniczoną nośność. Przy takim pomyśle konieczna jest ocena konstrukcji przez uprawnioną osobę, czasem także miejscowe wzmocnienie stropu. Alternatywą jest wanna w zabudowie, która rozkłada ciężar na większą powierzchnię, albo prysznic z odpływem liniowym w wersji o niewielkiej wysokości zabudowy. Decyzję podejmujemy po sprawdzeniu konstrukcji, nie na podstawie samej wizji aranżacyjnej.

Zasada jest ta sama co w bloku, czyli folia w płynie w dwóch warstwach z taśmami uszczelniającymi w narożach i wokół przejść instalacyjnych, ale podłoże wymaga wcześniejszego przygotowania. Na stropie drewnianym stosuje się zwykle płyty cementowe lub lekkie jastrychy zamiast tradycyjnej wylewki, ponieważ liczy się ograniczenie ciężaru i stabilność podłoża. Izolacja położona na podłożu, które pracuje, pęka, dlatego etap przygotowania jest tu ważniejszy niż w budynku murowanym.

Najważniejsze są stropy, ponieważ w starszych kamienicach bywają one drewniane i mają ograniczoną nośność. Wpływa to na wybór materiałów, bo ciężka ścianka murowana albo gruba wylewka cementowa mogą być niedopuszczalne. Druga sprawa to instalacje, które w takich budynkach były wielokrotnie przerabiane i ich rzeczywisty przebieg poznaje się dopiero po skuciu tynku. Trzecia to formalności, gdy budynek figuruje w ewidencji zabytków, co dotyczy głównie okien i elewacji.

Na stropie drewnianym jest to trudne i wymaga rozwiązań lekkich, ponieważ tradycyjna wylewka z rurami byłaby zbyt ciężka. Stosuje się wtedy systemy suche o niewielkiej wysokości zabudowy, które nie obciążają konstrukcji. Konieczna jest jednak ocena nośności stropu przed podjęciem decyzji. Na stropach żelbetowych, spotykanych w późniejszych kamienicach i budynkach międzywojennych, sprawa jest znacznie prostsza i można zastosować rozwiązania standardowe.